Marzenia się spełniają...nawet po czasie

A jednak nie ma rzeczy niemożliwych 💜💜💜💜💜

Witam serdecznie ^^

Dzisiaj chciałabym się czymś z Wami podzielić. Otóż:

"Jak każde dziecko marzyłam o tym, aby mieć swój własny pokój. Mieć swoje cztery ścianki z oknem, urządzić je po swojemu. Prosto mówiąc- swoje pomieszczenie, gdzie mogłabym nawet pobyć sama, jeśli zaszła by taka potrzeba. Każdy odczuwa taką potrzebę, by mieć coś swojego. 

Znałam jednak realia na tyle dobrze, że byłam zdolna się założyć z kimkolwiek o wszystko, że za nic w świecie nie uda mi się mieć pokoju na wyłączność. Chyba, że jak już się wyprowadzę....

I dobrze, że się nie zakładałam, bo jak się okazało- nie ma rzeczy niemożliwych :)"

W miniony piątek, gdy tylko wróciłam ze szkoły, dostałam ważną wiadomość. A brzmiała ona: Można malować.

Tak więc, niewiele myśląc zabrałam się do malowania. Pomimo późnej pory, byłam zadowolona, gdy wreszcie udało mi się skończyć malowanie.

Następnego dnia przyszło sporo poprawek, malowanie paska pod sufitem, ale wieczorem mogłam powiedzieć, że mój pokój jest w 98% skończony. Jeden procent brakujący to urządzenie pokoju, a drugi- 1 niecały panel, którego brakło 😅😅😅😅

A teraz uraczę Wasze oczyska tym, co nosi teraz pełnoprawnie miano "Mój pokój i Łukasza i Kasi i komu tam jeszcze było obiecane ;)":

Tak prezentował się w sobotę rano ;3

I nagle musiałam przyznać, że zrobił się spory :)

Przy kładzeniu paneli pomagał sam prezes ;)

A na wypadek, gdyby zabrakło pianki pod panele-
- Stasio postanowił ją podzielić, żeby było więcej 😜

Efekt prac nad pokojem był......zdumiewający.

Pomijając brak 1 panela, pokój wyglądał już świetnie.
Nawet wtedy byłam w stanie stwierdzić, że sprzątania też przybędzie. 

Na całe szczęście nastał wtorek, kiedy to pokój oficjalnie został przygotowany na jego urządzanie. 

I na chwilę obecną prezentuje się tak:

Zastanawia mnie i martwi jedynie spora ilość nie moich zabawek....:)

Ale pokój jest- to najważniejsze :P

Zatem ja, zwana najczęściej Klaudią, tudzież Magdą, chciałabym w tym oto miejscu podziękować każdemu, kto przyczynił się do takiego, a nie innego wyglądu wyżej pokazanego pomieszczenia, które staje się moim własnym zakątkiem w domu. W szczególności są to rodzice, Łukasz, Kasia, Mikołaj, Staś (nie kto inny), nawet rodzeństwo i p. Darek, od którego dostałam łóżko (jest pewnie jeszcze parę osób, za których nie wymienienie przepraszam).

Do przeczytania 👋